Biostazę często opisuje się jako osobistą decyzję o przetrwaniu.
To prawda, choć niepełna.
Dla wielu ludzi najgłębszym powodem nie jest abstrakcyjna miłość do przyszłości. Jest nim chęć pozostania częścią życia drugiej osoby.
Może to znaczyć nadzieję na wspólną podróż.
Może to też znaczyć przekonanie, że własne życie warte jest jeszcze jednej próby, nawet gdy bliscy tego nie rozumieją.
Zdarza się też, że rodzic, wobec ograniczeń współczesnej medycyny, nie chce odbierać dziecku ostatniej, choć niepewnej szansy.
Miłość nie sprawia, że biostaza działa. Wyjaśnia jednak, dlaczego ta możliwość może mieć tak duże znaczenie.
Chęć życia jako akt miłości do samego siebie
Instynkt przetrwania bywa pochopnie uznawany za przejaw egoizmu.
Ten osąd pada zbyt pochopnie.
Można kochać rodzinę, przyjmować niepewność świata i wciąż wierzyć, że własne dalsze życie ma wartość.
Kim Suozzi musiała bronić tego przekonania, gdy w wieku 23 lat umierała na glejaka.
Przeszła standardowe leczenie oraz eksperymentalny lek. Gdy nowotwór powrócił, wyraziła życzenie poddania mózgu krioprezerwacji po stwierdzeniu zgonu.
Ojciec odmówił sfinansowania planu i powiedział, że musi sama sobie z tym poradzić.
Kim zdołała zrealizować ten plan. Matka wsparła ją finansowo, nieznajomi przekazali darowizny, a partner Kim pomógł doprowadzić plan do końca.
Pełną relację opublikował The New York Times. To nie jest opowieść o rodzinnej zgodzie. To historia młodej kobiety, która upierała się, że jej własne życzenie wciąż się liczy.
Chęć jeszcze jednej szansy na własne życie sama w sobie nie jest egoizmem.
Kim wiedziała, że przywrócenie funkcji życiowych nie jest dziś możliwe i może nigdy nie stać się możliwe.
Nie wybierała między sprawdzonym leczeniem a biernym pogodzeniem się z nieuchronnym. Wybierała między nieuchronną śmiercią biologiczną a niepewną próbą zachowania informacji zapisanej w mózgu.
Ta różnica nie dowodzi, że jej wybór był słuszny.
Pokazuje jednak, że miłość do samego siebie może być racjonalna. Życie nie traci wartości tylko dlatego, że broni go osoba, która sama je przeżywa.
Granicę między szacunkiem dla siebie a egoizmem omawia artykuł „Czy krionika jest egoistyczna?”
Niektórzy chcą przejść tę podróż razem
Dla pary, bliskich przyjaciół czy rodzeństwa biostaza może wyrażać proste życzenie: jeśli kolejne życie okaże się możliwe, chcę, żebyś w nim był.
Ta nadzieja jest emocjonalnie poważna. Nie jest umową z przyszłością.
W przypadku jednej osoby procedura może zostać przeprowadzona lepiej niż w przypadku drugiej. Do drugiej zespół ratunkowy może nigdy nie dotrzeć na czas. W przypadku jednej osoby skutki procedury mogą kiedyś okazać się odwracalne, a w przypadku drugiej nie.
Nawet gdyby kiedyś możliwe było przywrócenie funkcji życiowych, dla różnych osób mogłoby to nastąpić w różnym czasie.
Uczciwe zdanie nie brzmi więc: obudzimy się razem.
Brzmi: chcę, żebyśmy razem zachowali tę możliwość.
Ta różnica ma znaczenie, bo miłość bardzo łatwo zamienia się w presję.
Zdanie „Gdybyś mnie kochał, zapisałbyś się” wymaga od drugiej osoby udowodnienia uczuć przez przyjęcie rozwiązania, które my uznajemy za właściwe.
Bliska osoba może rozumieć naukę stojącą za biostazą i wciąż odpowiedzieć nie. Może cenić skończoność życia, nie podzielać określonej koncepcji tożsamości osobowej albo inaczej postrzegać odpowiedzialność za własne pieniądze.
Jej odmowa nie jest dowodem, że kocha słabiej.
Miłość może zaprosić drugą osobę do udziału w planie. Nie może jednak przejąć jej decyzji.
Możliwość odzyskania świadomości bez ludzi, których pacjent znał, omawia artykuł „Co jeśli obudzę się sam?”
Narzędzie praktyczne w szczegółach
Interaktywne narzędzie pomaga zbadać pytanie poruszone w tym artykule.
Wczytywanie narzędzia interaktywnego...
Co może zrobić rodzic, gdy medycyna nie ma już nic do zaproponowania?
Decyzja rodzica jest trudniejsza, bo małe dziecko nie może samo wybrać.
Hope Frozen: A Quest to Live Twice opowiada o tajlandzkiej rodzinie, która stanęła przed tym problemem.
Ich córka, znana jako Einz, zmarła na nowotwór mózgu w 2015 roku, w wieku dwóch lat.
Netflix przedstawia ją jako najmłodszą osobę poddaną krioprezerwacji. Jej ojciec był naukowcem pracującym z laserami, rodzina wyznawała buddyzm.
Nie odkryli żadnej terapii, która mogłaby ją uratować. Ich córka zmarła, a współczesna medycyna nie mogła przywrócić jej do życia.
Krioprezerwacja była ich ostatnią próbą zachowania możliwości, którą mogłaby przynieść przyszłość.
Nie mogli obiecać córce kolejnego życia. Mogli jedynie zdecydować, czy zachować tę szansę.
Nazwanie tego aktem miłości nie rozstrzyga wszystkich pytań etycznych.
Einz nie mogła wyrazić zgody. Jej rodzice nie mogli wiedzieć, czy chciałaby kiedyś odzyskać funkcje życiowe, czy dałoby się zachować jej tożsamość, ani jak wyglądałoby takie życie.
Rodzice podejmują za dzieci nieodwracalne decyzje medyczne od dawna. Biostaza jest niezwykła, ponieważ jej ewentualne skutki mogą sięgać daleko poza życie rodziców.
Film nie sprowadza tego napięcia do sloganu. Śledzi żal, naukową nadzieję, pytania religijne oraz pytania, z którymi zmaga się brat Einz.
Właśnie dlatego ten przykład ma znaczenie.
Miłość jest prawdziwa. Niepewność też.
Gdy rodzice podejmują decyzję dotyczącą żyjącego dziecka, powinni do niej wracać w miarę dorastania dziecka i rozwoju jego zdolności do jej zrozumienia.
Miłość może być początkiem takiego planu. Nie powinna jednak odbierać dziecku, gdy dorośnie, prawa do samodzielnego podtrzymania albo odrzucenia tego planu.
Miłość to także praktyczna praca
Nawet jasno sformułowane życzenie pozostaje bezradne, jeśli zna je tylko jedna osoba.
Po śmierci bliskiej osoby partner może być zmuszony zadzwonić pod numer alarmowy, będąc w szoku. Krewny może musieć wyjaśnić plan personelowi szpitala albo zakładu pogrzebowego.
Jeśli nikt nie odnajdzie dokumentów, same dobre intencje nie rozwiążą problemu.
Opłacona procedura, prawidłowo wskazany beneficjent oraz poinformowane osoby kontaktowe na wypadek nagłej sytuacji sprawiają, że inni mogą skutecznie wykonać wolę pacjenta.
Tomorrow.bio oraz lokalni partnerzy tej organizacji zajmują się procedurą, dokumentacją i transportem. Rodzina nie powinna zastępować improwizowanego zespołu operacyjnego.
Na członku organizacji spoczywa jednak niewielki, lecz ważny obowiązek: dostarczać wymagane dokumenty, aktualizować dane kontaktowe i dopilnować, by odpowiednie osoby wiedziały o takim planie.
„Ważne dokumenty do zachowania” wyjaśnia, które dokumenty powinny być zawsze łatwe do odnalezienia.
Ważna jest też rozmowa w rodzinie.
Dokumenty mogą pomóc w uszanowaniu tej decyzji. Nie zapobiegną jednak każdemu konfliktowi w sytuacji ciężkiej choroby.
Wczesna rozmowa daje bliskim czas, by zapytać, czy ich obawa ma charakter naukowy, religijny, finansowy czy emocjonalny.
Celem nie jest wygranie każdej dyskusji. Celem jest wyjaśnienie woli pacjenta, zanim sytuację zdominują żałoba i pośpiech.
„Co jeśli moja rodzina jest przeciwna?” dotyczy właśnie takiej rozmowy.
Biostaza może więc być aktem miłości wobec więcej niż jednej osoby.
Może być miłością do samego siebie, wyrażoną jako odmowa uznania własnej przyszłości za bezwartościową.
Może być miłością do innej osoby, wyrażoną nadzieją na wspólne przeżycie kolejnego etapu życia.
Może być także wyrazem miłości rodzicielskiej, ostatnią niepewną decyzją podejmowaną wtedy, gdy nie ma już żadnej pewności.
Żadne z tych uczuć nie dowodzi, że wznowienie funkcji życiowych faktycznie nastąpi.
Aktem miłości jest uczciwe zachowanie tej możliwości, rzetelne przygotowanie planu oraz pozostawienie innym prawa do samodzielnego decydowania.
W skrócie: biostaza może być aktem miłości do siebie albo do innej osoby, ale tylko wtedy, gdy uwzględnia wolę zainteresowanej osoby, niepewność oraz wpływ decyzji na rodzinę.
Więcej na ten temat